Zakazany owoc: bimber

Gorzała i samogon to popularne określenia bimbru, które znane są w całej Polsce. Lokalnie ma on również inne nazwy, między innymi księżycówka (bimber pędzony nocą przy blasku księżyca), ściemniacz (głównie alkohol metylowy, którego spożywanie grozi utratą wzroku), krzakówka, deptana, KPN (Koniak Pędzony Nocą), prymucha (przede wszystkim na Kresach), łzy sołtysa, noska (głównie w górach), sołtysówka. Bimber to alkohol produkowany w warunkach bardzo amatorskich, przy wykorzystaniu prostego sprzętu. Najczęściej jest on otrzymywany z najtańszych produktów, takich jak ziemniaki, zboże, różnego rodzaju cukierki, cukier, melasa. Bardzo często bimber uszlachetniany jest poprzez leżakowanie lub dodawanie soków owocowych. Zależnie od wykorzystanych surowców i sposobu wytwarzania bimber różni się smakiem i zapachem. Najczęściej jednak jest bezbarwny i ma ostry, nieprzyjemny zapach.

bimber

Głównym składnikiem bimbru jest alkohol etylowy, który nieodpowiedzialnie spożywany, może być groźny dla życia i zdrowia. Podstawowym źródłem substancji szkodliwych jest celowe lub przypadkowe zanieczyszczanie produktu. Jeśli w procesie destylacji używane były elementy zupełnie do tego celu nieprzeznaczone, to bimber może zawierać metale (na przykład miedź, cynk, cynę, ołów) wypłukiwane z aparatury. Metanol bywa dodawany przez część producentów po to, aby zwiększyć moc alkoholu. Aktualnie bimber produkowany jest również ze względu na tradycję, ponieważ trunek ten, w czasie obu wojen światowych i stanu wojennego, traktowany był często jako środek płatniczy. W Polsce pędzenie bimbru było zakazane i zwalczane co najmniej od połowy XIX wieku. Jego produkcja była również surowa karana w II RP i w okresie PRL. W tej chwili produkcja i sprzedaż bimbru w Polsce jest dozwolony tylko wtedy, gdy posiada on akcyzę. Za pędzenie bimbru grozi kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku.

Dodaj komentarz